کلی مدرک وجود داره که نشون میده ورزش کردن ریسک ابتلا به سرطان رو پایین میآره، اما سوال اینجاست که این دوتا اصلاً چه ربطی به هم دارن؟ طبق یه تحقیق جدید که روی موشها انجام شده، دلیل این اتفاق ممکنه یه جور تغییر متابولیکی (سوختوساز) باشه؛ تغییری که باعث میشه سلولهای عضلانی سوخت بیشتری […]
کلی مدرک وجود داره که نشون میده ورزش کردن ریسک ابتلا به سرطان رو پایین میآره، اما سوال اینجاست که این دوتا اصلاً چه ربطی به هم دارن؟
طبق یه تحقیق جدید که روی موشها انجام شده، دلیل این اتفاق ممکنه یه جور تغییر متابولیکی (سوختوساز) باشه؛ تغییری که باعث میشه سلولهای عضلانی سوخت بیشتری برای سوزوندن داشته باشن و در عوض سلولهای سرطانی رو برای پیدا کردن انرژی لازم برای رشد، «گرسنه» نگه داره.
تیمی از محققهای دانشگاه ییل، واکنشهای متابولیکی موشهای مبتلا به تومورهای سرطان سینه یا ملانوما رو بررسی کردن. اونا موشها رو بر اساس رژیم غذایی و میزان فعالیتشون به گروههای مختلف تقسیم کردن. این تیم با استفاده از ردیابهای مولکولی بررسی کردن که گلوکز (قند) دقیقاً کجای بدن موشها مصرف میشه. اونا متوجه شدن که موشهای فعال، به طور موثری انرژی و سوخت رو از سلولهای سرطانی دور میکردن و به سمت عضلات میفرستادن.
بعد از چهار هفته، موشهایی که رژیم غذایی پرچرب داشتن ولی به طور منظم ورزش میکردن، تومورهای خیلی کوچیکتری نسبت به موشهایی با همون رژیم غذایی ولی بدون فعالیت داشتن. بروک لیتنر، پزشک و دانشمند دانشگاه ییل، و همکارانش در مقالهشون گزارش دادن: «موشهای چاقی که بعد از تزریق تومور، چهار هفته ورزش داوطلبانه با چرخ دوار انجام دادن، نزدیک به ۶۰ درصد کاهش در اندازه تومور رو تجربه کردن.»
این تیم همچنین ۴۱۷ ژن مختلف مربوط به متابولیسم رو شناسایی کردن که نحوه فعالیتشون توی موشهای ورزشکار با موشهای بیتحرک کاملاً فرق داشت. در مجموع، این تغییرات مولکولی نشون داد که تومورها وارد یه وضعیت «بقا تحت استرس شدید» شدن. ورزش به خصوص باعث کاهش سطح پروتئینی به اسم mTOR توی تومورها شد؛ پروتئینی که برای رشد تومورها خیلی حیاتیه. این یافته میتونه به پیدا کردن روشهای درمانی جدید کمک کنه.
به گفته محققها، این نتایج نشون میده که گلوکز یه واسطه متابولیکی کلیدی توی فرآیندِ سرکوب تومور توسط ورزشه. البته اونا اشاره کردن که این رابطه متابولیکی و توانایی ورزش برای کُند کردن رشد تومور، ممکنه به مدت زمانِ ورزش بستگی داشته باشه.
سرطان با تمام انواع مختلفش یه بیماری پیچیدهست و مکانیسمهای زیادی توی رشد و تثبیت تومورها نقش دارن؛ پس قرار نیست بیمارها فقط با رفتن به باشگاه سرطان رو شکست بدن. اما فعالیت بدنی میتونه یه فاکتور خیلی مهم برای بالا بردن شانس پیشگیری از این بیماری باشه. محققها فهمیدن حتی موشهای چاقی که دو هفته «قبل» از پیوند تومور ورزش کرده بودن، تومورهای کوچیکتری نسبت به بقیه داشتن.
این دادهها اهمیتِ داشتن یه نگاه دقیق و کلی به اثرات متابولیکی ورزش روی سرطان رو نشون میده. نکته امیدوارکننده اینجاست که به نظر میرسه همین مکانیسم توی دو نوع مختلف تومور (سینه و ملانوما) عمل میکنه؛ این یعنی فواید ورزش فقط محدود به یه نوع خاص از سرطان نیست.
البته دانشمندها هنوز باید بررسی کنن که آیا همین فرآیندها توی بدن انسان هم اتفاق میافته یا نه. برای همین، اونا مشتاقن که تحقیقاتشون رو روی تومورهای سرطانی انسانی و با برنامهریزی دقیقتر روی نوع و مدت زمان ورزش ادامه بدن. این کار به ما کمک میکنه دقیقاً بفهمیم فعال موندن چطوری به محافظت در برابر سرطان کمک میکنه.
محققها در پایان گفتن که بررسی نقش آمادگی جسمانی روی مسیرهای مولکولی که با ورزش تغییر میکنن، ممکنه باعث کشف هدفهای درمانی جدیدی بشه؛ مخصوصاً برای بیمارانی که توانایی بدنی لازم برای ورزش کردن رو ندارن.
نظرات