ارتباط متابولیک بین تغییرات ناشی از رژیم غذایی در روده و NASH

دی 14, 1401
15 بازدید

به گزارش خبر اول و به نقل از news-medical مصرف بیش از حد ساکارز عامل اصلی چاقی و سایر بیماری‌ها مانند بیماری‌های کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) و استئاتوهپاتیت غیرالکلی شدیدتر (NASH) است. علاوه بر این، یک رژیم غذایی پرکالری باعث ایجاد دیس بیوز و التهاب روده می شود که به نوبه خود باعث NASH می […]

به گزارش خبر اول و به نقل از news-medical مصرف بیش از حد ساکارز عامل اصلی چاقی و سایر بیماری‌ها مانند بیماری‌های کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) و استئاتوهپاتیت غیرالکلی شدیدتر (NASH) است. علاوه بر این، یک رژیم غذایی پرکالری باعث ایجاد دیس بیوز و التهاب روده می شود که به نوبه خود باعث NASH می شود. اخیراً دانشمندان ارتباط متابولیکی بین تغییرات ناشی از رژیم غذایی در روده و NASH را بررسی کردند. این بررسی در iScience موجود است.

درشت مغذی ها مانند پروتئین ها، کربوهیدرات ها و چربی ها از طریق مصرف غذا به دست می آیند. اینها به دنبال هضم و عملکردهای متابولیکی در روده در دیواره روده جذب می شوند. متعاقباً، این درشت مغذی ها به اندام های انتهایی منتقل می شوند و در آنجا به عنوان انرژی شیمیایی لازم برای عملکرد اندام ها مورد استفاده قرار می گیرند.

کربوهیدرات های پیچیده به مونوساکاریدها (مانند فروکتوز و گلوکز) تجزیه می شوند، که سپس در ناقل گلوکز 5 (Glut5) و Glut2 (نقل کننده متصل به سدیم-گلوکز-1 (SGLT-1) جذب می شوند. متعاقباً، مونوساکاریدها از گلوکز منتقل می شوند. روده ها از طریق رگ های خونی مزانتریک و ورید پورتال به کبد می رسند.

پروتئین ها ابتدا به پپتیدها و در نهایت به اسیدهای آمینه تبدیل می شوند. اینها از طریق سیاهرگ باب به کبد منتقل می شوند. در کبد، آمونیاک سمی به سرعت به اوره تبدیل می شود که از طریق ادرار از بدن دفع می شود.

در میان سه چربی کلیدی رژیم غذایی (فسفولیپیدها، تری گلیسیریدها و مشتقات کلسترول)، تری گلیسیرید به طور متوالی به مونوگلیسریدها و اسیدهای چرب هضم می شود. این محصولات هضم شده جذب شده و مجدداً به تری گلیسیرید سنتز می شوند که در لیپوپروتئین ها ترکیب می شود. این لیپوپروتئین ها توسط غدد لنفاوی از روده به کبد منتقل می شوند.

در بیشتر موارد، مصرف یک رژیم غذایی پرچرب (HFD) و نوشیدنی های شیرین شده با شکر (SSBs) منجر به تعادل انرژی مثبت می شود. این حالت زمانی رخ می دهد که انرژی دریافتی بیشتر از انرژی مصرف شده باشد. بدن انرژی اضافی را به صورت چربی در سلول های چربی ذخیره می کند که منجر به اختلال در عملکرد متابولیک و چاقی می شود.

چاقی با افزایش شاخص توده بدنی (BMI) مرتبط است که با افزایش میزان مرگ و میر در مردان و زنان مرتبط است. چاقی ناشی از رژیم غذایی (DIO) خطر ابتلا به بسیاری از بیماری های مزمن مانند بیماری های قلبی عروقی (CVD)، دیابت نوع 2 (T2DM) و چندین نوع سرطان (مانند کبد، سینه و روده بزرگ) را افزایش می دهد. DIO تجمع قطرات لیپید را در پارانشیم کبد افزایش می دهد و باعث توسعه NAFLD می شود.

NAFLD شامل استئاتوز خوش خیم است که با افزایش متوسط سطح تری گلیسیرید در سلول های کبدی مشخص می شود. با این حال، NASH یک بیماری شدیدتر است که مستلزم التهاب اضافی است. NASH با سیروز کبدی شدیدتر همراه با فیبروز همراه است.

به طور معمول، پیشرفت NAFLD به NASH ناشی از استرس سلولی (استرس اکسیداتیو و شبکه آندوپلاسمی (ER)) و التهاب است. جالب توجه است، مطالعات مبتنی بر جراحی چاقی نشان داده است که NAFLD در 85-95٪ از بیماران چاق یافت شده است.

میکروبیوتای روده نقش مهمی در متابولیسم انرژی روده ایفا می کند. مصرف زیاد قند و غذای چرب به سرعت در روده کوچک جذب می شود و مقدار بسیار کمی از آن به روده بزرگ می رسد. در نتیجه، میکروب های روده از مواد مغذی ضروری برای رشد و بقا محروم می شوند. این یافته نشان می دهد که مصرف رژیم غذایی پر کالری و قند منجر به دیس بیوز روده می شود. در مقابل، رژیم غذایی گیاهی غنی از فیبر شرایطی را که به نام ابیوز روده شناخته می شود، معکوس می کند.

به طور معمول، دیس بیوز روده بر اساس نسبت Firmicutes/Bacteroidetes توصیف می شود، که در آن افزایش نسبت نشانگر چاقی ناشی از میکروبی است. رژیم غذایی غربی، که به عنوان یک رژیم غذایی پرچرب در نظر گرفته می شود، باعث ایجاد دیس بیوز روده می شود که باعث التهاب و استرس ER انتروسیتی می شود.

چندین مطالعه مستند کرده اند که یک رژیم غذایی با فروکتوز بالا (HFrD) پروتئین های اتصال محکم (TJPs) را کاهش می دهد، که متعاقباً منجر به افزایش لیپوژنز de novo کبدی (DNL) می شود. این مطالعات نشان داده اند که DNL با سنتز لیپیدهای جدید از گلوکز و فروکتوز از طریق فعال شدن آنزیم استیل کوآ کربوکسیلاز (ACC) مرتبط است.

کاهش TJPs توسط HFrD منجر به زوال سد روده می شود که نشت محصولات باکتریایی (مانند لیپوپلی ساکاریدها- LPS) و متابولیت های مشتق از روده را به گردش خون پورتال افزایش می دهد. این نشت باعث می شود LPS به کبد برسد. در کبد، LPS به گیرنده Toll مانند 4 (TLR4) روی ماکروفاژها متصل می شود و باعث آزاد شدن واسطه های التهابی می شود که باعث التهاب کبد و ایجاد NAFLD/NASH می شود.

در ایالات متحده، NASH عامل اصلی پیوند کبد است. در حال حاضر، حدود 30 کارآزمایی بالینی برای شناسایی داروهای بالقوه برای درمان NASH در حال انجام است. برخی از اقدامات پیشگیرانه ساده برای NASH شامل اصلاح سبک زندگی از طریق رژیم غذایی سالم، ورزش و جراحی چاقی است.

از آنجایی که میکروبیوتای روده با NASH ناشی از چاقی مرتبط است، دانشمندان محور روده-کبد را به عنوان یک هدف درمانی مهم در نظر می گیرند. تغییرات در میکروبیوتای روده که بر محور روده-کبد تأثیر می گذارد بر بروز التهاب، اختلال در تنظیم چربی کبد، فیبروز و سیروز تأثیر می گذارد.

یک رویکرد محدودیت غذایی همچنین می تواند شرایط NASH را کاهش دهد. چندین مداخله درمانی دارویی، مانند Orlistat، IMM-124e، و پیوند میکروبیوتای مدفوعی (FMT)، برای درمان NASH ناشی از چاقی مورد بررسی قرار گرفته است.