یه آنتی‌بیوتیک جدید و قوی که دهه‌ها «در معرض دید» پنهان مونده بود!

محققان همین الان یه آنتی‌بیوتیک قوی جدید رو شناسایی کردن؛ این کشف مهم با زیر و رو کردن قلمروهای آشنا به دست اومده، نه با کشف یه جای جدید.

این ترکیب که اسمش پری-متیلنومایسین سی لاکتون (pre-methylenomycin C lactone) هست، توسط تیمی از دانشگاه واریک بریتانیا و دانشگاه موناش استرالیا کشف شده. با اینکه تا حالا دیده نشده بود، ولی از نوعی باکتری به دست اومده که دانشمندان دهه‌هاست دارن روش مطالعه می‌کنن.

این آنتی‌بیوتیک این پتانسیل رو داره که با باکتری‌هایی مبارزه کنه که به درمان‌های مدرن به‌شدت مقاوم شدن. نکته جالب اینه که این ماده در واقع یک ترکیب شیمیایی واسطه‌ایه که توی فرآیند ساخت یه آنتی‌بیوتیک دیگه به نام متیلنومایسین A تولید می‌شه.

لونا آلخلف، شیمیدان دانشگاه واریک، می‌گه: «نکته قابل توجه اینه که باکتری سازنده متیلنومایسین A و پری-متیلنومایسین سی لاکتون – یعنی استرپتومایسس کوئلیکالر (Streptomyces coelicolor) – یه گونه باکتریایی مدل تولیدکننده آنتی‌بیوتیکه که از دهه ۱۹۵۰ به طور گسترده‌ای مورد مطالعه قرار گرفته.»

او اضافه می‌کنه: «پیدا کردن یه آنتی‌بیوتیک جدید توی چنین موجود زنده آشنایی واقعاً غافلگیرکننده بود.»

۱۰۰ برابر موثرتر!

توی آزمایش‌های آزمایشگاهی، پری-متیلنومایسین سی لاکتون نشون داد که ۱۰۰ برابر موثرتر از متیلنومایسین A علیه باکتری‌های گرم مثبت عمل می‌کنه؛ یعنی همون باکتری‌هایی که دارن تو دور زدن آنتی‌بیوتیک‌های فعلی ما هوشمندتر می‌شن.

محققان این کشف تصمیم گرفتن با دستکاری ژن‌های دخیل در خط تولید آنتی‌بیوتیک متیلنومایسین A، به جزئیات بیشتری نگاه کنن تا بفهمن هر ژن دقیقاً چه کاری انجام می‌ده. بعد، ترکیبات حاصل (که به‌عنوان واسطه‌های بیوسنتزی شناخته می‌شن) از نظر فعالیت آنتی‌بیوتیکی مورد آزمایش قرار گرفتن.

گرگ چالیس، شیمیدان دانشگاه واریک، می‌گه: «متیلنومایسین A ۵۰ سال پیش کشف شده، و با اینکه چندین بار سنتز شده، به نظر می‌رسه هیچ‌کس تا حالا واسطه‌های سنتزی اون رو از نظر فعالیت ضدمیکروبی تست نکرده بوده.»

این تیم کشف کرد که پری-متیلنومایسین سی لاکتون علیه باکتری‌های عامل عفونت‌های MRSA (استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین) و VRE (انتروکوک مقاوم به وانکومایسین) موثره؛ دو تا از دردسرسازترین عفونت‌ها برای آنتی‌بیوتیک‌های موجود.

چیزی که خیلی امیدواره‌کننده‌ست اینه که باکتری‌های انتروکوک حتی بعد از ۲۸ روز قرار گرفتن مداوم در معرض پری-متیلنومایسین سی لاکتون، بهش مقاوم نشدن. این نشون می‌ده که این ترکیب می‌تونه در طولانی مدت موثر باقی بمونه.

با توجه به اینکه کارشناسان به طور فزاینده‌ای نگران مقاومت آنتی‌بیوتیکی هستن (که سالانه مسئول میلیون‌ها مرگه)، نیاز به داروهای جدید و مقاوم برای مقابله با عفونت‌ها خیلی جدیه، چون باکتری‌ها همچنان در حال تکامل هستن.

مرحله بعدی اینه که آزمایش‌های پیش‌بالینی و آزمایشگاهی بیشتری روی پری-متیلنومایسین سی لاکتون انجام بشه تا پتانسیل کامل اون به‌عنوان آنتی‌بیوتیک، هم از نظر مکانیسم عملکرد و هم از نظر اهداف پاتوژنی، درک بشه.

محققان همچنین فکر می‌کنن که می‌شه به واسطه‌های آنتی‌بیوتیک‌های دیگه هم نگاه کرد تا شاید ترکیبات بیشتری مثل این پیدا بشه.

چالیس می‌گه: «این کشف یه الگوی جدید برای پیدا کردن آنتی‌بیوتیک‌ها پیشنهاد می‌ده. با شناسایی و آزمایش واسطه‌های موجود در مسیرهای ساخت ترکیبات طبیعی مختلف، ممکنه آنتی‌بیوتیک‌های قوی جدیدی پیدا کنیم که مقاومت کمتری ایجاد کنن و به ما در نبرد با مقاومت ضدمیکروبی کمک کنن.»

لينک منبع